"Pustelnicy i demony"
Ryszard Przybylski zafascynowany duchowością wczesnochrześcijańskich mnichów i pustelników, zaczął studiować ich pisma. "Zniewoliły" one jego umysł swą mądrością i uniwersalnością. Bo tak naprawdę pustelnictwo to ucieczka człowieka zgnębionego przez współczesne mu społeczeństwo, życie, kulturę. Zbiorowe szaleństwo tamtych czasów niosło w sobie wielki sens, ponieważ było poszukiwaniem drogi do Boga, wcale nie najkrótszej i najprostszej, ale ciężkiej i okupionej bólem. Ucieczki na pustynię, "epidemia pustelnictwa" były też potrzebą głębokiej samotności, która pozwalała na odnalezienie samego siebie. Uciekali się do niej wszyscy ci, którzy mieli dosyć cywilizacji, obłudnego świata, zagubieni, rozdwojeni i rozdarci. Był to swego rodzaju akt oczyszczenia. Monachizm stał się też odpowiedzią na kryzys ówczesnego modelu chrześcijaństwa. Pierwsze pokolenia wierzących nie praktykowały odejścia na pustynię, anachoretyzmu. Dopiero pod koniec III wieku, a głównie w wieku IV, kiedy chrześcijaństwo stało się religią państwową, nastąpiła "masowy exodus" ku pustyniom Egiptu, Palestyny, Syrii i Mezopotamii.
Książka Ryszarda Przybylskiego to zbiór pięciu esejów, które wymagają dokładnego prześledzenia dla bliższego poznania idei pustelnictwa.